In memoriam: Gerhard Schunselaar


Wat gaat er door je heen als je plotsklaps geconfronteerd wordt met het overlijden van een vriend die je vele jaren gesteund heeft. Heel veel!

Eind 70er jaren maakte ik kennis met Gerhard Schunselaar tijdens een ‘Blauwvingerdag’. Ik stond daar met mijn handel in oudheden. Maten & Gewichten waren daar een onderdeel van. Ik hoorde toen van Gerhard dat hij daar in het verleden een mooie collectie van gehad had, maar dat hij die ook weer verkocht had. Omdat op dat moment zijn vrouw in het ziekenhuis lag, na de geboorte van hun dochter Trudy, wilde hij haar bij thuiskomst verrassen door bij mij wat inhoudsmaten te kopen die bij ons bekend waren als ‘Kopmaten’. Langzaam is hij toen weer begonnen met verzamelen en dat groeide uit tot een prachtige collectie. Vooral maten of gewichten die iets met Zwolle te maken hadden, hadden zijn voorkeur. Langzaam aan begon hij weer lol te krijgen in het verzamelen en tot in de wijde omgeving ging hij op pad om de vondst van z’n leven te doen. Omdat Gerhard meer dan alleen interesse had dan maten en gewichten kwam hij op zijn ‘reizen’ allerlei voorwerpen tegen in de winkels, antiekzaken etc, die aangekocht werden. Zodoende omringde hij zich met “het mooie van het leven” zoals hij dat noemde. Ook ging zijn belangstelling uit naar archiefonderzoek om zo meer te weten te komen over de achtergronden van de geschiedenis van de stad Zwolle en van ‘Maten & Gewichten’. Omdat Gerhard als kok werkte in het ziekenhuis ‘De Weezenlanden’ was hij de persoon die tijdens de koude dagen van de opgraving voor de bouw van de hartchirurgie warme soep aan ons bracht! Tijdens mijn ‘archeologische tijdperk’, hebben wij dan ook veel contact gehad en dat resulteerde in de publicatie ‘Zwolse Gewichtigheden’ in mijn Zwols Archeologisch Dagboek. Gerhard kreeg de smaak te pakken en schreef meerdere publicaties voor o.a. de ‘Zwolse Historische Vereniging’ en voor ons verenigingsblad van de ‘Gewichten en Maten Verzamelaars Vereniging’. Gerhard werd afgekeurd en de laatste jaren werd hij erg ziek. Toen ik mij niet meer zo bezig hield met de archeologie en maten en gewichten verloren wij elkaar een beetje uit het oog maar gelukkig werd het contact op tijd hersteld om gezamenlijk nog eens de strijdbijl op te graven om de ‘Zwolse 11-ponder’ naar Zwolle te halen. Hoe dat verging kunt u in het eerste deel van het artikel ‘Zwolse Gewichtigheden’ lezen. Ondanks zijn ziek zijn beet Gerhard zich er in vast en hoe hij behandeld werd kon hem kwaad maken maar vooral was hij teleurgesteld in de wijze waarop de aangesprokenen er zich vanaf probeerden te maken. Nog steeds is het door onwil niet gelukt om het gewicht naar Zwolle te krijgen maar misschien dat het ooit eens lukt. Ik hoop dan wel dat de naam Gerhard Schunselaar daar aan verbonden zal worden.

Op 27 mei 2011 ging Gerhard hard achteruit en ‘s-avonds sliep hij in. Gerhard had een uitspraak die hij regelmatig bezigde als hij iemand een complement gaf namelijk: “HULDE”. Dit woord zou ik aan Gerhard willen geven. Zijn vrouw Rieki en dochter Trudy wil ik, ook namens mijn vrouw Netty, veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd.

Ik wil eindigen met de tekst die Gerhard de mensen mee wil geven en dat is van Socrates “De Drie Zeven”.

Het verhaal van de drie zeven

Socrates, de Griekse wijsgeer, liep eens door de straten van Athene. Plotseling komt een man opgewonden naar hem toe. "Socrates! Ik moet je iets vertellen over je vriend die..."
Socrates "Ho eens even", onderbreekt Socrates hem. "Voordat je verder gaat. Heb je het verhaal dat je mij wilt vertellen gezeefd door de drie zeven?"
"De drie zeven? Welke drie zeven", vraagt de man verbaasd.
"Laten we het proberen", stelt Socrates voor.
"De eerste zeef is de zeef van de waarheid. Heb je onderzocht of het waar is wat je mij vertellen wilt?"
"Nee, ik hoorde het vertellen en..."
"Ah juist! Dan is het toch zeker wel door de tweede zeef gegaan? De zeef van het goede? Is het iets goeds wat je over mijn vriend wilt vertellen?"
Aarzelend antwoordt de man: "Eeeh nee, dat niet. Integendeel..."
"Hm", zegt de wijsgeer. "Laten we dan de derde zeef gebruiken. Is het noodzakelijk om mij te vertellen wat jou zo opwindt?"
"Nee, niet direct noodzakelijk", antwoordde de man.
"Welnu", zegt Socrates glimlachend. "Als het verhaal dat je vertellen wilt, niet waar is, niet goed is en niet noodzakelijk is, vergeet het dan en belast mij er niet mee."


Egbert Dikken